siniaki

dziesięć lat temu

po przebudzeniu

opowiadałam ci historię

o każdym nowym siniaku

na naszych nogach

o każdym zadrapaniu

o każdym strupie

ty nastawiałaś czajnik

i robiłaś nam

herbatę

siniaki wybuchały

jak gwiazdy

rozlewały się błękitem

po skórze

i cicho umierały

po kilku tygodniach

teraz historie pozostają

nieopowiedziane

przemilczane

przeczekane

połykam gorzką ślinę

gdy rano je odkrywam

jeśli o tobie pomyślę

głupio się uśmiecham

galaktyki rodzą się

i umierają

a wszystko inne

jest już tak daleko