*** (nie odpowiadasz i milczysz)

nie odpowiadasz i milczysz

zaklęcie gwiazdy wznoszą się

idę ulicą i myślę o

tym jak może wyglądać

miejsce gdzie umierają koty

sprawdzam ukradkiem

czy pod swetrem nadal

bije moje serce jest jest

i dostosowuje się do mojego

kroku który też jest jest

ty również gdzieś idziesz

może stoisz lub siedzisz

zaginąłeś dla mnie

po jednym z poranków

na starych kartonach

po mleku wypisuję

ogłoszenia kim byłeś

ile lat jak ubrany

nikt się jeszcze nie zgłosił

telefon leży przede mną

prowokacyjnie ale to

byłoby zbyt proste

dlatego chodzę wciąż

na samotne spacery

a serce jest jest

i mruganie powiek

częste też jest jest

mój cień z sinego

rano stał się fioletowy

istnieje jakaś szansa

że umieramy ja i mój

cień z niewiedzy

z zawieszenia

z głupoty sytuacji

rozmowy do rana

w mojej głowie

(ciężko rozmawiać z echem

własnego podłego

charakteru) nie ma

cię choć powinieneś

wieczorem moja skóra

staje się fluorescencyjna

wznoszę się i rozlewam

po niebie jak mleko

zakładam ciężką zieloną

kurtkę i moje serce

zamiera już nie

jest jest w ciężkich

butach nadrabiam

tupaniem to bicie

umieranie jest szybsze

niż światło nie ma

mnie nie ma jak gwiazd

już

*** (wszystko wygląda tak inaczej)

wszystko wygląda tak inaczej

zza twojego ramienia

które porusza się

w rytm twojego oddechu

jest mi źle

i strasznie chcę wyjść

bez wychodzenia z łóżka

jesteś skazą na moim

doskonale statycznym

obrazie świata

budzisz się

i przynosisz herbatę

herbata jest równie

nieruchoma jak ja

i tylko twoje powieki

trzepocą

jak skrzydełka

dręczonej muchy

kapelusze

specyficznych ludzi

poznaje się po 

specyficznych nakryciach głowy

mijamy się w drzwiach

lub chodzę za nimi

(oni udają solipsystów)

ciągle szukam

ale na razie

odkrywam tylko

brudne szyje

lub odstające uszy

pory roku

chciałabym móc powiedzieć

że kiedyś byliśmy

bardziej szczerzy

i prostsi

i że zepsuliśmy się

nie tak dawno temu

że to względnie

nowy stan

może tylko tymczasowy

kto wie?

nie ja

mogłabym kłamać

na pewno minie

gdy tylko przyjdzie

kolejna pora roku

…

chciałabym żebyś mógł powiedzieć

że pamiętasz

kiedy byłam

zupełnie inna

nie jak teraz

i że to wielka szkoda

że tak się zmieniłam

bo przecież

mogłam być

tak dużo lepsza

…

głaszczesz moje włosy

i rozmawiamy

o czymś zupełnie innym

albo wychodzimy

na zewnątrz

patrzeć na gwiazdy

pory roku się zmieniają

ale to właściwie

na tyle

*** (już nawet nie mam siły)

już nawet nie mam siły

przeklinać gdy się budzę

jest we mnie

głęboka cisza

bez słów

z kilkoma wykrzyknikami

i być może trzykropkiem

tą ciszą potrafię

strącić ptaki z nieba

i przywołać śnieg

pod prysznicem

pozwalam szumowi wody

wypełnić mnie dźwiękiem

…

kurwa.

ewangelia

powiedz gdzie boli

tu?

przyciskam palec

do twojego czoła

a ty mrużysz oczy

i bezgłośnie

poruszasz ustami

pluję na swoją dłoń

by cię ochrzcić

i przekazać

dar języków

teraz

na tyle nowych sposobów

potrafisz

tak pięknie kłamać

powiedz gdzie boli

przyciskasz palec

do mojego czoła

i uśmiechasz się

brzydko

kiwam głową

i milczę

2802

patrzysz przez palce

na słońce

i krzywisz się

gdy cienie przesuwają się

po twojej twarzy

i dodają do niej nowe detale

na krótką chwilę

wyglądasz jakbyś się uśmiechała

luty odbija się biało

na twoich policzkach

a zimne powietrze

spłyca twój oddech

zimnymi palcami

dotykasz mojej dłoni

i bardzo się staram

opanować drżenie

w domu nie ma już

luster

czytam ci ‘Królową Śniegu’

do snu

extensa

z dnia na dzień

jest coraz więcej miejsca

w moim łóżku

„to Wszechświat się rozszerza”

mówisz mi

i chyba wyciągasz do mnie dłoń

ale jestem za daleko

mijają tygodnie

nim natrafię czasem

na ślad po tobie

na lustrze w łazience

zostawiamy sobie wiadomości

piszesz że tęsknisz

więc zostawiam ci

pocałunek na szkle

„to Wszechświat się rozszerza”

mówię cicho

a krawędzie łóżka

są jeszcze dalej

w gazetach nie pisano nic o bombach

patrzę w niebo

i czekam aż spadną bomby

gdzieś na wschodzie

pojawia się chmura

wyobrażam sobie

że niesie ze sobą

szum śmigieł

kiedy hałas jest już

nie do wytrzymania

pozwalam sobie na uśmiech

ty nic nie podejrzewasz

i tylko przewracasz kolejną stronę gazety

dźwięki

chodzi o to

żeby nie zacząć krzyczeć

(jeszcze nie)

w końcu przyjdzie ta chwila

gdy nikogo nie będzie dookoła

wtedy oprzesz czoło na stole

(blat stołu będzie drewniany

i niemalowany – na szczęście)

bardzo cicho

na granicy słyszalności

- staniesz się hałasem

koniec świata

jeśli przechylę głowę

trochę w lewo

i trochę do tyłu

wszystko znika

i nic już nie zasłania nieba

przez moment

mogę udawać

że nastał koniec świata

i że tylko ja ocalałam

jeśli zasłonię dłonią

prawe oko

i przymrużę lewe

twój obraz rozmywa się

i stajesz się tylko

ciemniejszą plamą

na tle słońca

rozluźniam wtedy mięśnie karku

i myślę bez emocji

że tylko ja ocalałam

lód

pod naszymi stopami

jest tylko cienki lód

bicie twojego serca wprawia go w drżenie

zaś mój oddech go kruszy

unikając patrzenia sobie w oczy

poruszamy się powoli przed siebie

w głowie wyobrażam sobie

czarną wodę która jest pod nami

i zaczynam płakać

ściskasz moją zimną dłoń

ale nic nie mówisz

z daleka dobiega nas

śpiew pingwinów

czerwolucja

moje paznokcie są czerwone

i to ta czerwień kurew

która atakuje oczy

i wyciska z nich łzy

lubię mówić

że to początek rewolucji

zaciskam wargi

i blednę jeszcze bardziej

wymaga tego

dramatyzm sytuacji

w kieszeniach

noszę kamienie

moje oczy są głodne

i szeroko otwarte

czasem zapominam mrugać

i wtedy osiada na nich kurz

smród benzyny

wywołuje zawroty głowy

gdy stukamy się szklankami

to brzmi jak wystrzał z pistoletu

jak eksplozja gdzieś daleko

jak echo z innej ścieżki czasu

potem wszyscy umieramy

we śnie

das zein

to mnie woła to mnie przyzywa

to staje się we mnie

i brzmi w krwi

i uderza rozpędzone w membrany

w środku nocy

przebudzona otwieram oczy

i to bez znaczenia dlaczego

zapalam papierosa

i może patrzę w niebo

(podziurawione przez

gwiazdy)

to umiera się we mnie

przesłonięte ‘das zein’

to kończy stworzenie

- dzieło

siniaki

dziesięć lat temu

po przebudzeniu

opowiadałam ci historię

o każdym nowym siniaku

na naszych nogach

o każdym zadrapaniu

o każdym strupie

ty nastawiałaś czajnik

i robiłaś nam

herbatę

siniaki wybuchały

jak gwiazdy

rozlewały się błękitem

po skórze

i cicho umierały

po kilku tygodniach

teraz historie pozostają

nieopowiedziane

przemilczane

przeczekane

połykam gorzką ślinę

gdy rano je odkrywam

jeśli o tobie pomyślę

głupio się uśmiecham

galaktyki rodzą się

i umierają

a wszystko inne

jest już tak daleko

niemy kwiecień

wysiadam

i wyciągam milczącą rękę

(wszystko jest we mnie milczące:

włosy, oczy, całe ciało)

on powtarza ten gest

„znam miejsce

gdzie umierają ptaki”

on zna zasady tej gry

i milcząco idzie obok mnie

z długimi niemymi palcami

z głuchymi źrenicami

gorące powietrze drży

kruszone oddechami

milcząca kolaboracja

ciał

*** (patrzysz na mnie)

patrzysz na mnie

i chyba jeszcze tego nie widzisz

nie widzisz skaz

i pęknięć

nie widzisz wstrząsów

przez które przechodzi moja twarz

nie widzisz cieni pod oczami

które nie powinny być tak ciemne

ani bladości która

nie jest normalna

nie widzisz kilogramów

które przestały istnieć

albo zadrapań

których nie zrobił kot

patrzysz na mnie

i uśmiechasz się głupio

ja kiwam głową

i mrużę oczy

jeśli się upiję

może powiem coś czego nie powinnam

jeśli znów nie zasnę

może zaproszę cię do łóżka

patrzysz na mnie

i nic nie widzisz

lekkość

wszystko jest lekkie

płynne

odmienne w kształtach

staram się oddychać głośno

zagłuszyć ciszę

za mało śpię

i nie mam już siły

jeśli się zatrzymam

wszystko zniknie

wszystko jest lekkie

i wszystko się rozmywa

dźwięki dochodzą z opóźnieniem

z bardzo daleka

spod wody

za mało jem

i nie mam już siły

jeśli zasnę

sama zniknę

wszystko jest lekkie

i nie ma znaczenia

każda decyzja bez konsekwencji

tak lekka

tak istotna

za mało mnie

i nie mam już siły

jestem coraz lżejsza

i coraz dalej

śnieg

tęsknie za tymi dniami

gdy światło wlewało się

przez okna

a szron wybielał

cały świat

gdy mogłam utonąć

w twoich koszulach

a papierosy smakowały

jak sople lodu

mieliśmy sekret

w tym wybielonym świecie

mieliśmy sekret

nie znając go

sekretne uśmiechy

sekretne dni

sekretne sekrety

sekretną zimę

miałam białe ślady po ugryzieniach

na ramionach i na sercu

powietrze było takie świeże i zimne

gdy walczyliśmy o oddech

sekrety wędrowały w naszych żyłach

i wrastały w nasze włosy

jedynym kolorem

który przełamywał ten

monochromatyczny świat

była czerwień krwi

na naszych ustach

i pod naszymi

paznokciami

*

to minęło

co pozostało

to śnieg

i odmrożenia

niedziela

niedziela.

odebrana światu.

bo świat jest.

i są ulice.

i mosty.

i budynki.

ludzie w budynkach

i przed nimi.

słońce przebija

prostymi promieniami

niebo

uderza w asfalt

i nasze zamarznięte

oddechy.

jeździmy autobusami

rozmawiamy

i milczymy.

każde słowo jest potrzebne.

każda pauza – niezbędna.

zmierzcha.

dzień się kończy.

świat nadal jest.

kometa

przelecę przez twoje życie

jak kometa Halley’a

mój warkocz

będzie ostatnią rzeczą

którą zapamiętasz

mam zimne dłonie

bo tak zbudowane są

komety

może przejdzie ci przez myśl

żeby mnie zatrzymać –

- w tych momentach

gdy słońce zatańczy

w moich włosach

rozsypanych na poduszce

mam zimne spojrzenie

bo tak zbudowane są

komety

czasami zapomnimy się

w tańcu w łóżku

w leniwym śniadaniu

mój uśmiech będzie szczery

a ty pogłaszczesz moją dłoń

małe fragmenty

powycinane

z lat świetlnych

mam zimne serce

bo tak zbudowane są

komety

czarno-biały

lubię gdy zapach wody

po goleniu

wypełnia moje nozdrza

lubię gdy zimne palce

głaszczą

moje żebra moją twarz

gdy czasem

bez ostrzeżenia

odgarniają włosy

z mojego czoła

celowo zapominam

twarze

do których należy

ten zapach

te palce

ten gest

zapominam

kolor oczu

wzrost

i to jak się śmiali

zostaje tylko

nieostry

czarno-biały film

z anonimowymi

aktorami

mrużę oczy...

mówisz że…

i zakładasz że mnie znasz

nie ty pierwszy

nie ostatni

mrużę oczy

i udaję że się zgadzam

nie zaprzeczam

nie podnoszę głosu

z krzywym uśmiechem

kiwam głową

żyły na mych ramionach

są pełne i nabrzmiałe

jak usta

chciałabym żebyś miał rację

przynajmniej czasem

i może ta atrapa

szczęścia

wytrzymałaby te pchnięcia

te szarpnięcia

te podmuchy wiatru

ale ty się mylisz

a ja tylko udaję

moje serce bije

jak źle nakręcony

zegar

staję z boku

patrzę na nas

na ciebie

na siebie

gra półcieni

i pozorów

mrużę oczy

kiwam głową

i zaczynam

krzyczeć

kłamanie

skłam mnie do snu

opowiadaj o wszystkim

będę wzdychać

i zadawać pytania

razem możemy skłamać

cały świat

skłam mnie do snu

swoimi dłońmi

i swoim milczeniem

kłam gdy zasypiamy

i bądź cichy

gdy się budzimy

skłam mnie do snu

swoimi historiami

i gestami swoich rąk

kłam gdy mnie całujesz

i kłam

gdy nie

skłam mnie do snu

- nie spałam

już od tak dawna